اتاقچه

راضیم از فراگردهای خدا! دلیلی ندارد جز بزنی و بخواهی بشود و سرت را بکوبی به صخره سنگی که رحمت کند و او با خاک یکسانت نکند وقتی حق الناسی عظیم بر گردنت آمده همان چند ساعت پیش!!

راضیم ازش!!!

نوشتن آدم را قسی القلب می کند.

زنی بود با یک بچه دو ساله و یک نوزاد 8 ماهه. از تمام اجزائش بار آویزان بود. آمد توی نمازخانه ترمینال. مسافران کربلا هم بودند. پرسیدند چرا تنها؟ گفت شوهرم بچه ام را فروخته آمده ام اینجا پیدایش کنم...

داشتم فکر می کردم اگر جلال بود چه داستانی می ساخت!!

یا ما هیچ چیز نمی فهمیم یا آنها!

انگار که نوک ناخن کسی را که همه بدنش سوخته فوت کنی که درمان شود!

روزها روی دور تندند. ای کاش 70 سال، پاوز کند.

چرا فکر کرده ام رفقای قدیمی ممکن است هنوز به اینجا سر بزنند؟!

پ.ن: یک روز مانده به انتهای ماه مبارک و حال ما همان است که یک روز مانده به پایان ماه جمادی الثانی یا شوال یا هر ماه بی ربط دیگری بود!

روزی د بین کاغذهایش غرق خواهد شد و ب بین آچار وکتری‌هایش و ف بین اسنادش.

قرار بر این بود زود به زود بالا بیاید اینجا!!! اما نه اوضاع مساعدی هست نه حسی و حالی و نه حرفی برای بالا آمدن.

این هم فقط برای این است که چیزی باشد.

پ.ن: ماه رمضانمان، سرجایش نیست. هنوز مبارک نشده ایم ما.

در اثاث کشی، چیزهای گم شده پیدا می‌شوند و چیزهای پیدا بوده، گم!